کاش ز سویِ کویِ دوست، بوی وصل می‌رسید

امید

کاش ز سویِ کویِ دوست، بوی وصل می‌رسید
یک عمر انتظارِ من، به سال و فصل می‌رسید

کاش به یک کنایه‌ای، یا که به یک اشاره‌ای
جذبه او هدف کند، جان مرا نشانه‌ای

چیست درون جانِ من، جز کششی ز سوی او
بارِقِه‌ای است آتشین، بر دل و جانِ من از او

سوختم از فراقِ او، خانه دوست را بگو
هر طرفی نشانه از، رویت اوست را بگو

بانو شهناز نیرومنش
سال ۱۳۸۱